Dowody, że dysleksja może reprezentować dolny ogon normalnego rozkładu zdolności czytania ad 6

Na przykład ogony rozkładu są szczególnie wrażliwe na małe efekty, ponieważ liczba obserwacji jest mała w stosunku do liczby obserwacji w centralnej części rozkładu. Zatem brak (lub obecność) małego trybu lub garbu może po prostu odzwierciedlać pewne cechy badanej populacji. Kolejne możliwe wyjaśnienie braku garbu w naszym badaniu i innych wiąże się z mocą statystyczną. Gdyby prawdziwa częstość dysleksji była bardzo niska (na przykład 0,5 do procenta), nasze badanie miałoby niską moc statystyczną (<20 procent) do wykrycia garbu. Chociaż teoretycznie możliwe, tak niski odsetek jest niezgodny z częstością występowania dysleksji opisaną w literaturze. Yule i wsp. 12 oparli swoje wnioski na szacunkowej częstości występowania 2,3 procent, odzwierciedlając odcięcie przy 2 SD. Przy tym punkcie odcięcia odnotowano obserwowaną częstość występowania wahającą się od 3,1 procent do 9,3 procent, średnio 5 procent. Przy 5% rozpowszechnieniu, nasze badanie ma wielką moc statystyczną (89 procent), aby wykryć garb niskiej klasy. Ponadto, brak małego trybu może odzwierciedlać same procedury standaryzacji testów, chociaż testy WISC-R i Woodcock-Johnson są obecnie standardowym złotym standardem pomiaru IQ i odczytu, odpowiednio 16, 17. Tak więc, chociaż nasze dane są zgodne z hipotezą, że dysleksja następuje po normalnym rozkładzie, nadal możliwe jest, że mały drugi tryb mógł zostać niezauważony. Wiele lub nawet większość dzieci z dysleksją może pochodzić z niższego końca rozkładu normalnego; nie chcemy jednak wykluczać możliwości, że niektórzy mogą rzeczywiście mieć trudności z czytaniem o jakościowo różnym pochodzeniu lub unikalnym deficycie biologicznym. Demonstracja, że dysleksja odpowiada modelowi o normalnym rozkładzie, ma ważne implikacje dla powszechnych praktyk klinicznych związanych z dysleksją. Obecna polityka publiczna w zakresie badań przedszkolnych i wczesnej identyfikacji dzieci z dysleksją opiera się na założeniu, że dysleksja jest jednostką dyskretną, która jest stabilna w czasie. Nasze odkrycia wskazują, że diagnoza dysleksji nie jest stała w czasie, ale pokaże przewidywalną zmienność rok do roku. Na przykład, zgodnie z przewidywaniami modelu, okazało się, że tylko 28% dzieci sklasyfikowanych jako dyslektyków w klasie również zostało sklasyfikowanych jako dyslektyków w klasie 3. Te odkrycia pojawiły się w czasie, gdy istnieje rosnąca presja, aby zdiagnozować trudności w uczeniu się, tak wcześnie w miarę możliwości w karierze szkolnej dzieci. Ewentualne korzyści z wczesnej diagnozy muszą być teraz łagodzone przez świadomość, że aż dwie trzecie dzieci wcześnie zdiagnozowano tę diagnozę (w pierwszej klasie) dwa lata później nie spełnią kryteriów czytania z powodu niepełnosprawności. Odkrycia te mają również ważne implikacje dla badań interwencyjnych opracowanych w celu leczenia dysleksji. Badacze i klinicyści powinni zachować ostrożność w przypisywaniu pozornego lekarstwa na niepełnosprawność dzieci do określonej interwencji, ponieważ bez interwencji dwie trzecie dzieci pierwszej klasy z dysleksją nie byłoby już uważane za dyslektyków w trzeciej klasie.
Te nowe odkrycia wyjaśniają również zaskakujące wyniki wielu wysiłków zmierzających do opracowania akumulatora, który po podaniu w przedszkolu może wiarygodnie przewidzieć niepełnosprawność w późniejszych klasach
[podobne: apap extra ulotka, tydzień węgorzewski, top med miechów ]