maciej wysocki warszawa ad 5

Wszystkie wartości P z wyjątkiem tej dla warstwy były większe niż 0,100. Obserwowana i skorygowana śmiertelność
Rysunek 1. Rycina 1. Krzywe Kaplana-Meiera pokazujące łączne prawdopodobieństwo śmiertelności wśród pacjentów przypisanych do Foscarnetu lub gancyklowiru w przypadku zapalenia siatkówki CMV. Śmiertelność była znacząco wyższa w grupie gancyklowiru (P = 0,006 w teście log-rank). Liczbę pacjentów zagrożonych w każdym punkcie czasowym pokazano na dole figury.
Wskaźnik śmiertelności w grupie gancyklowiru był o 77% wyższy niż w grupie foskarnetowej (obserwowane ryzyko względne, 1,77, skorygowane ryzyko względne, 1,79, P = 0,007, P = 0,006 w teście log-rank krzywych Kaplana-Meiera) (ryc. 1). Mediana czasu przeżycia wyniosła 8,5 miesiąca w grupie otrzymującej gancyklowir, w porównaniu z 12,6 miesiąca w grupie foskarnetu. Nie było różnic między grupami leczonymi w rozkładzie przyczyn zgonu wymienionych w aktach zgonu.
Szacowane roczne wskaźniki umieralności dla możliwych kombinacji zmiany leczenia były następujące: 74 na 100 osób zagrożonych przez pacjentów przypisanych do gancyklowiru i nigdy nie zmienionych, 46 dla pacjentów przypisanych do gancyklowiru i zmienionych na foskarnet, 43 dla pacjentów przypisany do foskarnetu i nigdy nie włączony, oraz 47 dla pacjentów przydzielonych do foskarnetu i zmienionych na gancyklowir.
W odniesieniu do kliniki jako współzmiennej ryzyko względne wyniosło więcej niż 1,00 w dziewięciu klinikach i mniej niż 1,00 w dwóch (zakres od 0,52 do 12,16). Wartości P dla interakcji ilościowej (tj. Różnica między klinikami w obserwowanym stopniu różnicy) wyniosły 0,025, a dla jakościowej interakcji (tj. Korzyści dla leczenia gancyklowirem w niektórych klinikach i dla leczenia foskarnetem w innych) > 0,20. Wysiłki zmierzające do zidentyfikowania przyczyn tego zróżnicowania, takie jak różnice w populacjach badań klinicznych lub w schematach stosowania leków przeciwretrowirusowych, nie mogły wyjaśnić zmienności.
Różnice w śmiertelności, według wybranych współzmiennych
Tabela 2. Tabela 2. Śmiertelność według współzmiennych bazowych. * Dane dotyczące śmiertelności zbadano pod kątem różnic między podgrupami zdefiniowanymi przez 29 współzmiennych linii podstawowych, z których 15 pokazano w tabeli 2. Wszystkie 30 podgrup zdefiniowanych przez te 15 współzmiennych dostosowało względne ryzyko powyżej 1,00, z wyjątkiem podgrupy z klirensem kreatyniny poniżej 0,020 ml na sekundę na kilogram masy ciała (<1,2 ml na minutę na kilogram), względne ryzyko dla którego (0,56) było poniżej 1,00, a zatem sugerujące nadmierną śmiertelność za pomocą foskarnetu.
Jednoczesne stosowanie leków
Tabela 3. Tabela 3. Śmiertelność według jednoczesnego zażywania narkotyków * Stosowanie leków przeciwretrowirusowych różniło się w dwóch grupach leczenia. Sześćdziesiąt dwa procent pacjentów, którym podawano foskarnet, otrzymywało zydowudynę w pewnym momencie, w porównaniu z 36 procentami pacjentów otrzymujących gancyklowir (Tabela 3). Ponadto pacjenci przydzieleni do gancyklowiru otrzymywali mniejsze ilości zydowudyny niż pacjenci przydzieleni do foskarnetu: tylko 5 procent grupy gancyklowir kiedykolwiek otrzymywało pełne dawki zydowudyny (500 do 600 mg na dzień), w porównaniu z 30 procentami grupy foskarnet. Sześćdziesiąt sześć procent grupy gancyklowiru otrzymało pewną terapię przeciwretrowirusową w porównaniu z 84 procentami grupy foskarnet (Tabela 3)
[patrz też: dyżury aptek ostrów wlkp, euphorbium ulotka, liszaj rumieniowaty ]