Opracowanie i walidacja oceny ryzyka dla przewidywania śmierci w chorobie serca u Chagasa ad

Z klinicznej bazy danych pacjentów z chorobą Chagasa ocenianych w tym szpitalu w okresie od grudnia 1986 r. Do grudnia 1991 r. Osoby z chronicznym zaangażowaniem serca zostały retrospektywnie uwzględnione w naszej analizie. Lokalna komisja etyczna zatwierdziła protokół i zwolniła z obowiązku pisemnej świadomej zgody. Rozpoznanie choroby Chagasa wymagało co najmniej dwóch pozytywnych testów serologicznych na przeciwciała przeciwko T. cruzi (wiązanie dopełniacza, pośrednia hemaglutynacja, pośrednia immunofluorescencja lub test immunoenzymatyczny) wraz z typowymi wynikami badań elektrokardiograficznych 14 lub echokardiograficznych 15 w chorobie serca Chagasa. Pacjenci, którzy spełnili którekolwiek z poniższych kryteriów a priori, zostali wykluczeni ze względu na wysokie ryzyko zgonu i mieszający się wpływ innych zagrożeń związanych ze śmiercią: wiek ponad 70 lat, utrzymujący się tachykardia komorowa lub migotanie komór, wszczepiony rozrusznik serca i związany z nim niedokrwienie, nadciśnienie lub wada zastawkowa serca. Dane od pozostałych pacjentów, określanych jako kohorty rozwojowe, wykorzystano do opracowania oceny ryzyka klinicznego.
Badania nieinwazyjne
W momencie rejestracji w bazie danych wszyscy pacjenci przeszli ocenę kliniczną, elektrokardiografię 12-odprowadzeniową, radiografię klatki piersiowej, 24-godzinną ambulatoryjną kontrolę elektrokardiograficzną (Holter), ocenę zmienności rytmu zatokowego, badanie wysiłkowe i badanie echokardiograficzne. Nieprawidłowości elektrokardiograficzne zostały sklasyfikowane zgodnie ze zmodyfikowanym kodem Minnesota przystosowanym do choroby Chagasa16. Funkcję lewej komory oceniano wzrokowo na podstawie echokardiogramu, a frakcję wyrzutową zaklasyfikowano jako normalną lub łagodnie, umiarkowanie lub poważnie zmniejszono. Podobnie, średnica końcoworozkurczowa lewej komory została sklasyfikowana jako normalna lub łagodnie, umiarkowanie lub znacznie zwiększona. Zaobserwowano również obecność regionalnych zaburzeń ruchów ściany, tętniaka wierzchołkowego lub zakrzepu wewnątrznaczyniowego. Kardiomegalia, określona na podstawie radiografii klatki piersiowej, została określona przez stosunek sercowo-naczyniowy większy niż 0,50. Całkowita liczba przedwczesnych kompleksów komorowych i epizodów nietrzymania częstoskurczu komorowego (zdefiniowanych jako trzy lub więcej następujących po sobie przedwczesnych kompleksów komorowych z częstością akcji serca większą niż 100 uderzeń na minutę) została określona na monitorze Holtera.
Pacjenci, którzy byli w stanie odpowiednio ćwiczyć i dla których test nie był przeciwwskazany, przeszli test wysiłkowy na ergometrze rowerowym lub bieżni, zgodnie z protokołem Bruce a lub zmodyfikowanym protokołem Bruce a. Aby lepiej ocenić zachowanie komorowych zaburzeń rytmu podczas wysiłku, test stresu u tych pacjentów był wykonywany podczas ostatniej godziny monitorowania metodą Holtera. Zmienność rytmu serca oceniano również na podstawie zapisu w monitorze Holtera (po wykluczeniu ostatniej godziny zapisu dla osób poddawanych testowi wysiłkowemu) i zdefiniowano jako standardowe odchylenie wszystkich normalnych do normalnych odstępów RR (SDNN).
Leczenie i follow-up
Pacjenci ze złożonymi komorowymi zaburzeniami rytmu byli leczeni amiodaronem (200 do 400 mg na dobę). Pacjenci z zastoinową niewydolnością serca otrzymywali digoksynę, diuretyki, inhibitory konwertazy angiotensyny (ACE) lub kombinację
[więcej w: determinanty zdrowia definicja, laserowe zamykanie naczynek poznań, śruba gojąca ]
[przypisy: top med miechów, azorek oborniki, ból dławicowy ]