Randomizowana próba stymulacji głębokiego mózgu w chorobie Parkinsona cd

Objawy motoryczne (zgodnie z UPDRS-III12) były również oceniane podczas gdy pacjent przyjmował leki, podobnie jak funkcja poznawcza (zgodnie ze Skala Oceny Otępienia Mattis, dla której wyniki mogą wynosić od 0 do 144, z niższymi wynikami wskazującymi na cięższą demencję14 ), funkcji neuropsychiatrycznej (zgodnie z skalą oceny depresji Montgomery ego i Asbersa15 oraz krótką oceną psychiatryczną16, dla której wyniki mogą wynosić odpowiednio od 0 do 60 i od 18 do 126, a wyższe wyniki wskazują na bardziej ciężką depresję i gorsze zdrowie psychiczne, odpowiednio ) oraz jakości życia związanej ze zdrowiem (zgodnie z 36-punktową krótką formalną ankietą dotyczącą wyników badań fizycznych [SF-36], podsumowującą wyniki fizyczne i umysłowe, uzyskaną w wyniku oceny opartej na normie, z wyższymi wynikami lepsza jakość życia17). Korzystając z dzienników, które dzieliły dzień na półgodzinne segmenty, pacjenci odnotowali ich mobilność w ciągu trzech dni przed przyjęciem oraz przez kolejne trzy dni, sześć miesięcy po przyjęciu. Zostali przeszkoleni, aby ocenić ich stan jako śpiący, nieruchomy, ani całkowicie mobilny, ani w pełni nieruchomy, mobilny bez kłopotliwych dyskinez, lub poruszający się z kłopotliwymi dyskinezami. Całkowita liczba godzin spędzonych w każdej z tych kategorii została obliczona, a różnice pomiędzy wynikami podstawowymi a sześciomiesięcznymi zostały porównane między grupami. Aby porównać wpływ zmian w leczeniu przeciwparkinsonowskim, obliczyliśmy, że dawka 100 mg na dobę standardowej lewodopy była równoważna następnej dawce innych leków: 133 mg lewodopy o kontrolowanym uwalnianiu; 75 mg lewodopy plus entakapon; mg pergolidu, pramipeksolu, lizurydu lub kabergoliny; 5 mg ropinirolu; 10 mg bromokryptyny lub apomorfiny; i 20 mg dihydroergokryptyny.
Bezpieczeństwo oceniono, rejestrując częstość i ciężkość zgłoszonych zdarzeń niepożądanych. Wszelkie nowe objawy lub pogorszenie istniejącego wcześniej objawu zostały sklasyfikowane jako zdarzenie niepożądane.
Interwencje
Pacjenci przypisani do neurostymulacji przeszli obustronną operację stereotaktyczną w znieczuleniu miejscowym. Jądro podwzgórza kierowano za pomocą stereotaktycznego rezonansu magnetycznego, wentrykulografii, zapisu mikroelektrodowego lub kombinacji tych technik; stosowane techniki różniły się między ośrodkami według instytucjonalnych protokołów chirurgicznych. Współrzędne celu anatomicznego zostały potwierdzone w odległości od 0 do 3 mm za punktem środkowym, od 4 do 6 mm poniżej linii międzyrzędzinowej, a od 11 do 13 mm od strony bocznej do płaszczyzny środkowej trzeciej komory. Ostatecznym punktem implantacji była pozycja, w której najbardziej wyraźny wpływ na sztywność i inne objawy choroby Parkinsona uzyskano przy najniższej intensywności stymulacji i przy największym marginesie bezpieczeństwa (określonym przez różnicę intensywności stymulacji między efektem klinicznym a występowanie niepożądanych efektów) podczas badań śródoperacyjnych. Stała elektroda (model 3389 DBS, Medtronic) i generator impulsów (Kinetra, Medtronic) zostały wszczepione, a ostateczna pozycja elektrody została potwierdzona przez neuroobrazowanie. Po operacji, optymalne ustawienia stymulacji i leki przeciw parkinsonizmowi stopniowo dostosowywano zgodnie z odpowiedzią pacjenta
[więcej w: nfz małopolska kolejka do sanatorium, indix combi, odbudowa zęba włóknem szklanym ]
[podobne: indix combi, zsa kłodzko, sobpol ]