Wpływ długotrwałej terapii glukokortykoidami na reakcje przysadki-nadnerczy na egzogenny hormon uwalniający kortykotropiny ad

Testy te przeprowadzono dwa dni po testach CRH, między godziną 8:00 a 9:00 po nocnym poście, 24 godziny po ostatniej dawce glukokortykoidów. Pobrano krew do pomiarów kortykotropiny w osoczu i kortyzolu 15 minut przed podaniem insuliny, w momencie podawania, oraz 15, 30, 60, 90 i 120 minut później. Testy hormonalne
Kortykotropinę osoczową zmierzono za pomocą testu immuno-metrometrycznego (Nichols Institute, Los Angeles). Kortyzol w osoczu mierzono testem radioimmunologicznym (Bio Mérieux, Nürtingen, Niemcy). Współczynniki zmienności wewnątrz testu i między testami wynosiły odpowiednio 5,2 procent i 10,8 procent dla kortykotropiny i 4,4 procent oraz 6,8 procent dla kortyzolu. Czułość testu na kortykotropinę wynosiła 0,3 pmol na litr, a test na kortyzol wynosił 3 nmol na litr. Podstawowe stężenia kortykotropiny w osoczu i kortyzolu obliczono jako średnie wartości otrzymanych 15 minut przed podaniem CRH lub insuliny oraz w czasie podawania. Aby przeliczyć wartości stężenia kortyzolu w osoczu z nanomoli na litr na mikrogramy na decylitr, pomnóż przez 0,036.
Analiza danych Odpowiedzi kortykotropiny i kortyzolu w osoczu na CRH lub hipoglikemię insuliny analizowano zgodnie z wytycznymi zaproponowanymi wcześniej dla interpretacji odpowiedzi na hipoglikemię insuliny.4, 13 Normalną odpowiedź zdefiniowano jako szczytowe stężenie kortyzolu w osoczu powyżej 552 nmoli na litr lub 1,5-krotny wzrost stężenia kortyzolu w osoczu, do wartości co najmniej 276 nmol na litr. W przypadku podstawowego stężenia kortyzolu w osoczu wynoszącego 179 nmoli na litr lub mniej, odpowiedź stępioną zdefiniowano jako taką, w której szczytowa wartość kortyzolu wynosiła od 83 do 276 nmoli na litr. W przypadku podstawowych stężeń kortyzolu w osoczu powyżej 179 nmoli na litr odpowiedź zdefiniowano jako stępioną, jeśli wzrost był mniejszy niż 1,5-krotny, chyba że szczytowe wartości kortyzolu przekraczały 552 nmol na litr. Nie określono odpowiedzi jako podstawowe i stymulowane stężenie kortyzolu w osoczu poniżej 83 nmoli na litr.
Gdy podstawowe stężenia kortyzolu w osoczu były rozważane osobno, wartości powyżej 138 nmoli na litr określono jako normalne, 14 wartości poniżej 83 nmoli na litr jako zmniejszone, a wartości między tymi progami stępiono.
Do analiz statystycznych wykorzystaliśmy oprogramowanie SPSS / PC + (Chicago) i BMDP (1990) Statistical (Los Angeles). Wyniki podano jako średnie . odchylenie standardowe, o ile nie zaznaczono inaczej. Współczynnik korelacji Pearsona (r) obliczono za pomocą analizy regresji liniowej. Dokonano porównań statystycznych z dwustronnym t-Studenckim testem t-Studenta (dla porównań między grupami) lub dwustronnym sparowanym t-testem (dla porównań u tego samego pacjenta). Przeprowadzono analizę wariancji za pomocą SPSS / PC +, w tym test a posteriori Scheffé w celu porównania poszczególnych grup testowych CRH. Zastosowaliśmy polichotomiczną regresję logistyczną (BMDP) i metodę chi-kwadrat dla ustalenia dobroci dopasowania w analizie regresji.
Wyniki
Wyniki testu CRH u osób zdrowych
Średnie stężenia kortykotropiny w osoczu wzrosły z 5,4 . 3,8 pmola na litr do maksymalnie 10,8 . 5,9 pmol na litr po podaniu CRH u zdrowych osób
[przypisy: indix combi opinie, ból dławicowy, azorek oborniki ]